In de week van de vrijwilliger is de schijnwerper gericht op enkele mooie connecties die zijn ontstaan in OPZC Rekem tussen zorgvrager en vrijwilliger.
Week van de vrijwilliger 2022
Roger en Liliane
Roger zit op de stoel te wachten. Vandaag komt bezoekvrijwilliger Liliane (rechts op de foto). Hij fleurt op als Liliane binnenwandelt. Stilaan verandert Roger in een spraakwaterval. Hij vertelt honderduit over alle dingen die ze samen doen en gedaan hebben gedurende al die jaren dat ze mekaar kennen.
"Zo’n 10 jaar geleden zag ik een oproep voor vrijwilligerswerk in de krant en na mijn kennismaking werd ik aan Roger voorgesteld. Ondertussen breng ik hem om de 14 dagen op donderdag een bezoekje. Een tijd lang combineerde ik het bezoek ook met wat andere taken als vrijwilliger. Zo werkte ik als taakvrijwilliger in het cafetaria van de manege en bij PVT Rado hielp ik mee met de kooksessies. Door het werk en de kleinkinderen ben ik er na een tijdje mee gestopt, maar bezoekvrijwilliger van Roger ben ik wel altijd gebleven", vertelt Liliane.
Op de vraag wat het bezoek van Lilian voor Roger betekent antwoordt hij: “Ze zorgt dat ik een beter leven heb en we doen veel leuke dingen samen.” Hij somt op wat ze zoal doen. “We gaan bijvoorbeeld winkelen in de Colruyt of de Aldi. Ik rij dan met de kar, terwijl Liliane haar boodschappen doet. Vaak gaan we ook wandelen in het bos of elders. In ieder geval niet altijd op dezelfde plek. Soms doen we een terrasje. We gingen ook al samen het graf van mijn ouders bezoeken en naar de film." Telkens schiet hem weer iets te binnen en vertelt hij verder wat ze allemaal al samen gedaan hebben of waar ze al overal geweest zijn.
“Met zijn verjaardag gaan we ook samen eten en we kijken ook regelmatig in de fotoalbums van Roger”, vult Liliane aan. Mijn hond, de kinderen en kleinkinderen komen al eens mee en Roger is ook al bij ons thuis geweest. Roger kent hen allemaal. Altijd als ik vertrek zegt hij dat ik de goedendag aan hen moet doen. Dat vergeet hij nooit", zegt Liliane. “Roger is een aangenaam persoon en hij is altijd goedgezind. Als vrijwilliger moet ik eigenlijk alleen maar zorgen voor wat aandacht en vooral luisteren. Je ziet dat het die kleine dingen zijn die hem gelukkig maken en dat zorgt ervoor dat ik zelf ook veel voldoening haal uit het vrijwilligerswerk. Ik ben blij dat ik nu weer gewoon kan komen, want tijdens corona miste ik de bezoekjes. Ik heb toen wel gebeld met Roger, maar dat is toch niet hetzelfde", zegt Liliane.
Bianca (midden van de foto) , zorgkundige, binnen de zorgeenheid kent Liliane ondertussen ook al vele jaren. Ze bevestigt dat vrijwilligers echt wel een meerwaarde betekenen voor zowel zorgvragers, als voor de medewerkers. “Het is mooi om te zien hoe de zorgvragers altijd uitkijken naar hun bezoek. Roger weet dat Liliane om de 14 dagen komt, maar dat tijdsbesef is moeilijk. Hij vraagt dan bijna elke dag: “Is het vandaag dat Liliane komt? Ben je wel zeker dat het vandaag niet is dat ze komt? Ga maar eens in het boek kijken of het er niet in staat”, zegt hij dan. Na het bezoek komt hij enthousiast vertellen waar ze geweest zijn en wat ze gedaan hebben. Het is fijn om te zien dat ze er zo van genieten. En dat zie je eigenlijk bij alle zorgvragers. Ze genieten van die extra aandacht die ze krijgen en al snel zijn ze ook aan de vrijwilligers gehecht. Ook taakvrijwilligster Gitte, die wekelijks met hen komt knutselen en dan een praatje maakt, wordt op handen gedragen. Ze hebben al snel door dat die voor hen komt. Dankzij onze vrijwilligers krijgen de zorgvragers extra aandacht, die wij door onze andere taken niet altijd kunnen geven. Als personeel moeten we er voor iedereen zijn, terwijl een vrijwilliger meer één op één aandacht kan geven of extra tijd heeft om naar hen te luisteren. Dankzij de vrijwilligers komen de zorgvragers ook op plaatsen waar wij niet met hen naartoe kunnen en hebben ze ook contacten met mensen van buiten de zorgeenheid, want niet iedereen heeft nog een netwerk", vertelt Bianca.
Roger heeft ondertussen zijn fotoalbum gehaald en samen met Liliane bekijken ze de foto’s, terwijl hij vertelt…
Esther en Ludo
Johnny en Bert
Bijna twee jaar heeft het geduurd voordat vrijwilliger Johnny (links op de foto) in Rado 2 kon aanschuiven voor een spelletje schaak met zorgvrager Bert. COVID-19 was de boosdoener. Maar gelukkig hebben Bert en Johnny de draad weer opgepakt en kon Johnny onlangs ook weer aanwezig zijn op de verjaardag van Bert. Het doet deugd, want de twee hebben een goede klik. Voor Bert betekent het hebben van een vaste vrijwilliger een verrijking, meer vrijheid. Ze schaken niet alleen, maar maken ook graag een wandeling. Wandelen is altijd fijner met twee dan alleen. De twee jaar COVID-19 waren dan ook zwaar voor Bert en zijn medezorgvragers bij Rado.
Hoe hebben Bert en Johnny, gepensioneerd onderwijzer, elkaar ‘gevonden’? Johnny: ”Een van mijn dochters had een flyer over vrijwilligerswerk bij OPZC Rekem meegenomen en na het lezen raakte ik geïnteresseerd.” Ook Johnny’s echtgenote doet vrijwilligerswerk bij Rado.
Schaken is een gedeelde passie van het tweetal, maar Bert is ook heel erg geïnteresseerd in mineralen en fossielen. Hij verzamelt ze. Inmiddels is de collectie al behoorlijk gegroeid maar daar hebben ze bij Rado een oplossing voor gevonden. “Een deel wordt opgeslagen in de kelder en zo kan de collectie op Berts kamer regelmatig wisselen,” vertelt Anja, verpleegkundig leidinggevende, die heel blij is dat Johnny weer naar Bert kan komen. Naast schaken is muziek een grote hobby van Johnny. En natuurlijk vrijwilligerswerk, want er zijn nog meer mensen die op zijn aanwezigheid mogen rekenen.
Bert is in die vier jaar dat ze elkaar kennen en vaak schaken een goede tegenstander voor Johnny gebleken. “Hij leert veel bij, af en toe moet ik oppassen dat ik niet verlies," vertelt hij met een lach. Zoals laatst op de verjaardag van Bert. Toen ontbrak hun favoriete hobby niet en de jarige won!
Anne en Rosalie
Yolanda en Sandra:
twee handen op één buik
Zo’n 6 jaar is Yolanda ondertussen buddy van Sandra. “Mijn vrijwilligster is er echt één uit de duizend,” begint Sandra haar verhaal. ‘En dat heeft ze niet van vreemden, want mam (Yolanda’s moeder) is ook zo’n goede vrouw. Samen waren ze vrijwilliger op de zorgeenheid waar ik verbleef. Yolanda was al een tijdje buddy van Viktor. Hij sprak altijd vol lof over haar en ik zag hoe gelukkig en voldaan hij was na een bezoekje. Viktor wou graag dat ik ook kennis met haar maakte en als hij er niet meer was, dan wou hij dat ze buddy van mij werd. Ik ben hem daar nog altijd dankbaar voor.”
Sandra: “Bij ons eerste contact was er meteen een klik en dat is nooit veranderd. Yolanda heeft mijn leven aangenamer gemaakt. Het fijnste is dat ze me nooit als zorgvrager behandeld heeft. Ik werd deel van haar familie en ik voelde me meteen thuis. Ook mijn band met mam en pap (de ouders van Yolanda), die ik zelf ook zo noem en met haar dochter is goed. Regelmatig blijf ik bij haar logeren in het weekend en dan keer ik altijd goedgezind terug. We kijken films, we bakken koekjes, we maken hondenkleertjes, doen uitstapjes… We praten en lachen veel.”
Tijdens de COVID-19-periode was het even aanpassen, maar er was veel telefoonverkeer met mekaar en Yolanda kwam dan op bezoek, omdat Sandra niet naar haar huis mocht. Maar mekaar horen of zien was ook al voldoende. Gelukkig mag Sandra weer naar Yolanda gaan en samen binnenkort weer op rommelmarkten staan. “Met de opbrengst van de verkoop doen we dan samen leuke uitstappen. Zo gingen we al eens uiteten met mam en pap om hen te bedanken. We gingen al eens een keertje naar de cinema… Op die manier hebben we dan twee keer plezier. Op de rommelmarkt en met de beloning erna’, vertelt Sandra blij.
Ook Yolanda is heel enthousiast: “Ik ben ontzettend blij met Sandra. We zijn leeftijdsgenoten en we voelen mekaar goed aan. Eigenlijk zijn we twee handen op één buik. We zouden zussen kunnen zijn. Sandra noemt me ook Zussiewussie. Zelf haal ik veel voldoening uit dit vrijwilligerswerk. Ik zou het niet meer kunnen missen.”
“Yolanda heeft op dit moment last van haar gezondheid. Ik hoop dat ik haar nu eens kan helpen, want zij doet altijd zoveel voor mij. Er is één ding dat ik zeker weet: ik wil haar niet meer kwijt! Yolanda en haar ouders, mam en pap, hebben een plekje in mijn hart veroverd!”
Ivo en Claudia
Eén dagdeel per week vind je vrijwilliger Ivo en therapeute Claudia in het gele atelier, ook bekend als het houtatelier, in het Therapiegebouw. Dan gaat Ivo samen met Claudia aan de slag met zorgvragers van Acute zorg 2A. Soms uitgerust met verf, handzaag, dan weer met andere spullen. “Ik geniet ervan om kennis over te dragen. Ik ben er fier op als de zorgvrager ziet dat hij iets kan, wat hij nooit had verwacht. Ik voel een aantrekkingskracht tot mensen die het moeilijk hebben en wil hen graag bijstaan.” Zeker het geven van uitleg hoe je iets moet doen, doet Ivo deugd. “Enkele voorbeelden: aftekenen, boren, zagen, verven. Ik leg bijvoorbeeld uit dat het beter is om met de vezel mee te verven. Zelfs het schoonschrift kalligrafie en dotpainting heb ik hen aangeleerd. Het werk moeten ze doen, maar het opvolgen van de tip kan leiden tot een mooier resultaat.“ Soms doet Ivo het voorbereidend werk thuis, zodat meteen begonnen kan worden in het gele atelier. Trots is Ivo op de spiraalvormige kerstboom die hij samen met zorgvragers maakte en te zien was tijdens de kerstmarkt en natuurlijk de kaboutertjes die samen werden gemaakt. Er gaat geen stukje hout verloren of Ivo en Claudia kunnen het gebruiken.
Dat Ivo als vrijwilliger aan de slag is in OPZC Rekem, is geen toeval te noemen. Zijn schoondochter Inge werkt er, zijn broer Jean-Marie was chauffeur en zijn zus en schoonbroer werkten op Ter Bosch. Het was ook Inge die Ivo attendeerde op de nood aan vrijwilligers. Zijn eerste ‘werkplek’ was Rado. Enkele jaren later volgt Acute zorg 2A.
Claudia is maar wat blij dat het houtatelier weer kan worden gebruikt en vindt het plezant om dat samen met Ivo te doen. Ze kan nu gehoor geven aan de wensen van verschillende zorgvragers die het fijn vinden om er enkele uren bezig te zijn. “We denken samen met de zorgvragers na over wat we gaan maken. Daar waar nodig kunnen we een-op-een hulp bieden.”
Ivo was ooit van plan om in de zorg te gaan werken, maar dat is er niet van gekomen. Hij werd mecanicien en later kwaliteitscontroleur. Ook na zijn pensioen wilde hij graag zijn handen gebruiken. Stilzitten bestaat niet. “Het werken met hout gaat al generaties terug in onze familie. Ik hou die traditie graag in ere en zeker bij OPZC Rekem.”
Ilse en Gert
Het staat geblokkeerd in Gerts agenda (als de COVID-19)-richtlijnen het toelaten: donderdagnamiddag Ouderenzorg OPZC Rekem. Weer of geen weer: Gert staat klaar om samen met Ilse en de zorgvragers van Ouderenzorg A te gaan wandelen. Gerts taak is het duwen van een rolstoel. En dat doet deugd. “Ik verheug me er iedere keer weer op om te komen. Het geeft een goed gevoel om iets te kunnen betekenen. Om iets terug te kunnen doen.” Ilse is PMT’er bij Ouderenzorg A. Zij waardeert de inbreng van Gert. Zelfs zo goed dat ze het wandelmoment op een donderdag heeft gepland. “Eerder stond zang- en dans op donderdag gepland en wandelen op dinsdag. Maar Gert heeft een drukke agenda en kon alleen op donderdagvoormiddag. Met veel plezier hebben we de activiteiten ‘geruild’,” vertelt Ilse. Ook zij vindt het tof om steeds op Gert te mogen rekenen. Ze hebben een goede klik.
Op woensdag probeert Gert ook bij Ouderenzorg te zijn. Dan is Ilse er wel niet, maar helpt hij haar collega’s die naar de manege gaan met zorgvragers. Ook dan het Gert meer dan welkom om een rolstoel te duwen. En geniet hij van de vreugde die een bezoek aan de paarden of een ritje met de huifkar oplevert voor de zorgvragers.